سامرا شد و مدت 10 سال از فيض حضور درس پربار فقيه و علّامهء گرانقدر مرحوم شيخ محمّد تقى شيرازى ، صاحب حاشيهء مكاسب ( د . 1338 ه . ق ) برخوردار گرديد . از آنجا كه آن فقيد ، هماره عزت و استقلال و سربلندى مسلمين و ممالك اسلامى را در نظر داشت و براى به اهتزاز درآمدن پرچم اسلام از هيچ كوششى فروگذار نمىنمود ، لذا در سال 1336 ه . ق از سامرا به سوى كاظمين حركت نمود و دوش بدوش ديگر روحانيان و عالمان دينى در انقلاب سال 1337 ه . ق / 1920 م در عراق ، عليه استعمار انگليس كه با فتواى ميرزاى شيرازى دوم آغاز و به استقلال اين كشور منجر شد به مدت دو سال شركت كرد . آنگاه در سال 1338 ه . ق در سن 56 سالگى به نجف بازگشت و به تأليف و تصنيف پرداخت . « 1 » شاگردان اين فقيه فخرآور در محفل درس پربار خويش به تربيت شاگردان چندى پرداخت كه هريك اختر فروزانى در آسمان علم و ايمان گشتند و به نور خويش جهان فضيلت را بياراستند . در اينجا نام برخى از آنان را زينت‌بخش اين سطور مىكنيم : 1 . مرحوم آيت اللّه حاج شيخ محمّد رضا آل فرج اللّه نجفى ( 1386 ه . ق ) ، صاحب الغدير فى الاسلام 2 . علّامهء اديب ، مرحوم ميرزا محمّد على غروى اردوبادى ( د . 1380 ه . ق ) ، صاحب على عليه السّلام وليد الكعبة و الحديقة المبهجة 3 . فقيد علم و ادب ، مرحوم علامه سيد محمّد صادق بحر العلوم ( د . 1390 ه . ق ) ، مؤلف دليل القضاء الشرعى 4 . مرحوم آيت اللّه حاج شيخ على محمّد بروجردى ( د . 1395 ه . ق ) ،

--> ( 1 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 1 ، ص 323 .